حس نوشتن

 

 

الآن که مدادو توی دستم گرفتم و می خوام بنویسم،حس می کنم هیچی به ذهنم نمی رسه، در حالیکه مغزم پر از کلمات و جمله های از قبل شکل گرفته است.همه ی جملات یه دفعه به ذهنم هجوم آردن.می خوام همشون رو دو دستی بچسبم و نذارم فرار کنن.نمی دونم چه جوری کلمات قشنگ رو کنار هم بچینم،نمی دونم جمله ها رو با چه ترتیبی مرتب کنم.دلم نمیاد همین جوری بنویسمشون چون این کلمه ها  و این جمله ها با ارزش تر از این حرفان که بخوام به آسونی هدرشون بدم.

 

 

د         ت          ا          م          س          د          ت          و        ر

این حروف چه قدر برایم نا آشنا بودند.چه قدر درک کردن آن ها سخت بود...

اما تو معلم خوبی بودی!

تو با صبر و حوصله الفبای دوستی را به من آموختی!به تک تک این حروف و اشکال جان دادی و روح معنی آن ها را در من دمیدی.

 

من فهمیدم و درک کردم و یاد گرفتم بنویسم...

 

تو به من آموختی چگونه از جسمم جدا شوم،چگونه بال های روحم را بگشایم و در کرانه های آبی پرواز کنم.از زمین دور شوم و بر گرانش غلبه کنم.

تو به من آموختی بتوانم دنیا را با تمام عظمت و شکوهش از دور ببینم و چه لذتی دارد نگاه کردن زمین و آدمهایش از آن بالا...

تو به من کمک کردی آن قدر بالا بروم و اوج بگیرم تا به خدا برسم.

تو مرا با خدای بزرگ آشنا کردی.

 

دوست خوبم!

 

تو با صبر و حوصله الفبای دوستی را به من آموختی!

من فهمیدم و درک کردم و یاد گرفتم بنویسم...

دوستت دارم

 

 

 

خاطره تو

 

 

دیشب دلم گرفته بود

 

               زود خوابم برد

 

           اما اینگار که خواب

 

          فرصتی بود تا تو بیایی

 

تویی که خیلی دورترها رفته بودی

 

تویی که برای من

 

          خاطره های روزهای خوب بودی

 

           روزهای در آسمان پرسه زدن

 

                 روزهای بدون فردا

 

                روزهایی که هر روز

 

                            هزار هزار دنیا بود

 

 

 

تو برای من خاطره های هزار سال بودی

 

                سالهای دور از هیاهو

 

            سالهای دور از دورنگی ها

 

        سالهای در آغوش صفا خواب رفتن

 

       سالهایی که شانه ها عصا می شدند

 

                                      تا دلمان نگیرد

 

           سالهایی که هر قطره ی اشکی

 

                       غروب همه ی دنیا می شد

 

                        اما خنده ها همیشه می آمدند

 

                          تا رقص یک گهواره

 

                                      امید را زنده کند

 

 

 

تو برای من یادمان همه ی خاطره های ناب بودی

 

خاطره ی همه ی آنها که عزیز بودند و عزیز ماندند

 

                   خاطره های خیابانهای خیس

 

                          حتی وقتی که باران نمی آمد

 

                         خاطره های آبهای سرد

 

                 خاطره های شب نشینی های شب

 

                                  و دوستی های دوست

 

خاطره های جوان بودن در روزگاری که جوانی هم بهاری بود

 

 

 

...............تو آمدی

 

در شبی که می دانستی

 

 چقدر تنهایی را زمرمه کردم

 

در شبی که می دانستی ..... تو را صدا کرده ام

 

در شبی که می دانستی

 

                   فقط تو مانده ای و دیگر هیچکس نیست

 

می دانم که می دانستی

 

                    با دل من چه کرده اند

 

                   آنها که به گمان باطل خود

 

               حتی برای خدا هم خدایی میکنند

 

آنها که می شکستند

 

                    تا شکستنم را جشن بگیرند

 

آنها که می فهمند

 

                   تا تنهایی مرا پاسبانی کنند

 

         آنها که ادعای همه ی احساس بودند

 

                اما می خندند تا گریه هایم را ببینند

 

آری تو می دانستی

 

 دل من زخمها دارد

 

از آنها که حتی مترسک هم نیستند

 

از آنها که عروسکهای دو روزه اند

 

                          و تاریخ مرگشان را

 

                         شاید حتی کودکی کوچک

 

                         بر صفحه ی تقدیر بنگارد

 

آنها که قلبی ندارند

 

تا صدایش ، زندگانی را به آنها بیاموزد

 

آنها که لرزش چهره ها را نمی بینند

 

آنها که صدای بغض نفس را نمی شنوند

 

آنها که می پندارند هیچ روزی نمی میرند

 

 

 

آری تو میدانستی دل من طوفانی است

 

طوفان خشم از خار و خس های مرهم نما

 

طوفان درد از دردمندان عاشق نما

 

طوفان تردید از بودن  یا نبودن

 

در دنیایی که در دروازه اش

 

                    هر ثانیه بر پایه ای می چرخد

 

طوفان شک به شاکیانی که بیهوده شکایت کرده اند

 

طوفان دلتنگی از دلهایی که برای دیگرانی جز من تنگ است

 

                            اما مرا نشانه میکنند

 

                                    تا خود را خالی کنند

 

 

 

آری تو میدانستی که من تنهایم

 

تنهاتر از همیشه

 

تنهاتر از سکوت

 

تنهاتر از فریادی در کوهستان

 

چراکه حرفهایم بازتابی ندارد

 

 

 

تو آمدی

 

به یاد روزهایی که برایت عزیز بودم

 

به یاد شبهایی که پنهانی عاشقی ها کرده بودم

 

به یاد لحظه های سخت و غمگین

 

                         که با هم   درکنارهم

 

                             رفاقتها کرده بودیم

 

                        به یاد چشمهای خیره در هم

 

                          به یاد عاطفی های موازی

 

                          به یاد روزهای روز روشن

 

                     به یاد شور شبگردی های عاشق

 

 

 

تو آمدی

 

بگذار تا نگویم چگونه ..... اما آمدی

 

بگذار تا نگویم چه کردی ....اما آمدی

 

گفته هایت همه اش عرفانی بود

 

لحظه هایت همه اش نورانی بود

 

گفتی :      ره توشه بردار

 

دستهایت را بده ...تا ره سپاریم

 

 

 

دوست داشتم ...تا ... بیایم

 

دوست داشتم غصه ها را ویران کنم

 

دوست داشتم یک مسافر تا همیشه

 

                            در سفر باقی بمانم

 

اما دل دلی کردم تا بدانی

 

             من هنوزم عاشق دل بستگی ها مانده ام

 

 

 

گفتم یا بیاید

 

یا .................. نمی آیم

 

گفتی او نیاید

 

حال او دراین زمانه

 

خوشترازباغ بهشت است

 

او کسی دارد .. کسان دارد

 

                            که تنهایی را نفهمد

 

                          که تنهایی نمی فهمد

 

او مثل تو بیگانه با این سرزمین نیست

 

 

 

آری تو گفتی ... او تنهایی نمی فهمد

 

نمیدانم چه شد

 

اما نشد ...تا من بیایم

 

                     تو رفتی

 

                 تا باز هم من تنها بمانم

 

 

 

برو جانم ،عزیزم

 

سفر خوش تا قیامت

 

تو را من چشم در راهم..........  تا بیایی

 

اگر بار دگر بر من بتابی

 

گواهم باش که ..............   می آیم

 

دگر خسته از این نامردمانم

 

دگر خسته از این نامردمی ها

 

                       که عمری حسرت فریاد دارم

 

                       که عمری حسرت فریاد دارم

 

                               ........................

 

مرگ

 

هیچکی از رفتن من غصه نخوردهیچکی با موندن من شاد نشد
وقتی رفتم کسی قلبش نگرفت بغض هیچ آدمی فریاد نشد
وقتی رفتم کسی گریش نگرفت اشکشو کسی نریخت پشت سرم
راستی که بی کسی درد بدی یه منم انگار همیشه تو سفرم
وقتی رفتم کسی غصش نگرفت وقتی رفتم کسی بدرقم نکرد
وقتی رفتم ، نه که بارون نگرفت هوا صاف و خیلی هم آفتابی بود
اگه شب می رفتم و خورشید نبود آسمون خوب می دونم ، مهتابی بود
چشمی با رفتن من خیره نموند به در و به آسمونو پنجره
می دونم ، خیلیا گفتن چیزی نیست ماتم نداره ، بذار بره
وقتی رفتم کسی اشکش نیومد  نیومد هیچ جا صدای گریه ای
توی این دنیای بد ، هیچکی نداشت از سفر رفتن من ، گلایه ای
هیچ کسی نگاش برام ابری نشد  زلزله ، هیچ دلی رو تکون نداد
راس راسی ، واسه کسی مهم نبود  نه که فکر کنی بود و نشون نداد
چهره ی هیچ کسی پژمرده نبود  گلا اما همه پژمرده بودن
کسایی که واسشون مهم بودم  همه شاید یه جوری مرده بودن
دم رفتن کسی حرفی نمی زد همه ساکت بودن و بی سر و صدا
یه نگهبان که ما رو نگا می کرد  زیر لب گفت ، به سلامتی کجا ؟
اشک و خندم دو تایی کنار هم با یه لحن مهربون جواب دادن
انگاری یه عالمه کوههای سخت از رو شهر شونه ی من ، افتادن
این سوال مهربونو ، بی ریا  پرسش ساده ی یه غریبه بود
کسی که اسم منم نمی دونست زیر چشماش غمی بود ، داغ و کبود
دم رفتن کسی گفت سفر به خیرکه واسم غریب و ناشناخته بود
اما اون وقتی رسید که قلب من همه ی آرزوهاشو باخته بود
بهتره اهالی رویامونوبدون توقعی ، جواب کنیم
نباید حتی رو بهترین کسا توی بدترین جاها ، حساب کنیم

 

 

دل

 

 

 

 

 

 

دلم گرفت اي هم نفس
پرم شکست تو اين قفس
تو اين غبار . تو اين سکوت
چه بي صدا . نفس نفس
از اين نامهربوني ها
دارم از غصه مي ميرم
رفيق روز تنهايي .
يه روز دستاتو مي گيرم
تو اين شب گريه مي توني
پناه هق هقم باشي
تو اي همزاد همخونه
چي ميشه عاشقم باشي؟
دوباره من دوباره تو
دوباره عشق . دوباره ما
دو هم نفس . دو هم زبون
دو همسفر . دو همصدا
تو اي پايان تنهايي
پناه آخر من باش
تو اين شب مرگي پاييز .
بهار باور من باش
بذار با مشرق چشمات .
شبم روشنترين باشه
ميخوام آيينه خونه
با چشمات همنشين باشه

 

آهنگ و صدا از : احمد حامی

 

صدای پای ماهی مبارک

 

 

می‌شنوی؟ صدای گسترش حریر بال ملایک می‌آید و زمین، آذین‌بندی آسمان را غبطه می‌خورد.

نسیم را نظاره کن! چگونه دست مهربان خودش را بر سرشاخه‌های درختان مدینه می‌کشد و در گوش سپیده دم، نجوا سر می‌دهد... شگفتا مگر چه افتاده است که این چنین دلشادی‌ها اوج می‌پذیرد و کبوتر قلب‌ها تا فضای روشن فجر و فلق پر می‌کشد؟

آنک آن شب زیبا فرارسیده است: نیمه‌ی ماه خدا. و ماه خدا اکنون به جلوه‌گری می‌آید!

نوگل باغ مصطفوی، حضرت حسن بن علی علیه السلام چونان غنچه‌ای در باغستان توحید به بار نشست و در دامان پاک پدر و مراقبت‌های باغبانه مادر بالنده شد...

و سلام ما بر تو ای امام بیدار دل بیدارگر، ای پیشوای مؤمنان، عزیز دل مجاهدان، ای نستوه و بی‌باک، ای گل سرخ پاک، ای مرد کریم، ای بزرگ پرچمدار آزادی و آزادگی و ای مددیار قیام و انقلاب بزرگی که تا پایان تاریخ، در تداوم است و محرومان و مستضعفان را به تلاش و حرکت و قیام علیه مستکبران جهان وا می‌دارد.

سلام بر تو... سلامی بی‌شماره... انبوه... تا بیکرانه‌ها!

 

آفرینش

 

من زندگی را صرف طولانی کردنش نمی کنم

آرامش

    

 

پادشاهي جايزهء بزرگي براي هنرمندي گذاشت که بتواند به بهترين شکل ، آرامش را تصوير کند. نقاشان بسياري آثار خود را به قصر فرستادند.
  آن تابلو ها ، تصاويري بودند از جنگل به هنگام غروب ، رودهاي آرام ، کودکاني که در خاک مي دويدند ، رنگين کمان در آسمان ، و قطرات شبنم بر گلبرگ گل سرخ.
  پادشاه تمام تابلو ها را بررسي کرد ، اما سرانجام فقط دو اثر را انتخاب کرد.
اولي ، تصوير درياچهء آرامي بود که کوههاي عظيم و آسمان آبي را در خود منعکس کرده بود. در جاي جايش مي شد ابرهاي کوچک و سفيد را ديد ، و اگر دقيق نگاه مي کردند ، در گوشه ء چپ درياچه ، خانه ء کوچکي قرار داشت  ، پنجره اش باز بود ، دود از دودکش آن بر مي خواست ، که نشان مي داد شام گرم و نرمي آماده است.
  تصوير دوم هم کوهها را نمايش مي داد . اما کوهها ناهموار بود ، قله ها تيز و دندانه اي بود. آسمان بالاي کوهها بطور بيرحمانه اي تاريک بود ، و ابرها آبستن آذرخش ، تگرگ و باران سيل آسا بود.
  اين تابلو هيچ با تابلو هاي ديگري که براي مسابقه فرستاده بودند ، هماهنگي نداشت. اما وقتي آدم با دقت به تابلو نگاه مي کرد ، در بريدگي صخره اي شوم ، جوجهء پرنده اي را مي ديد . آنجا ، در ميان غرش وحشيانه ء طوفان ، جوجه ء گنجشکي ، آرام نشسته بود.
  پادشاه درباريان را جمع کرد و اعلام کرد که برنده ء جايزه ء بهترين تصوير آرامش ، تابلو دوم است.بعد توضيح داد :
  " آرامش آن چيزي نيست که در مکاني بي سر و صدا ، بي مشکل ، بي کار سخت يافت مي شود ، چيزي است که مي گذارد در ميان شرايط سخت ، بماني و آرام باشي ."

بصیرت

در آن لحظه غم خوردم ٫

                                  غصه چشيدم ٫

                                                       ولی جز پير مست کسی نديدم ٫

آن پير که هست که من خوردم چشيدم نديدم ؟؟؟؟؟؟؟؟

اما حال که او هست

                            بايد اينجا نشست

گم کرده

 

گويند که در آنجا که دل عاشق عشاق گم نيست 

در ميکده اش مي نفروشند به زر

ساقي اش عاشق پرست و عاشقانش مست مست

مي به پيمانه نخورند جز به آرزوي يار مست

ليليانش چشم دل دارند و مجانينش بي هوس

بي هوس بوسه ي عشق ميدهند وبي توقع دل مست

مست عشقند .....

کاش ميشد تو نيز آنجا را باور داشتي

 

اعتماد

 

من کیستم

دیگران کیستند

در آینه غریبه را می بینم که

سادگی  اوج حماقتش را معنا می کند

من کیستم

دیگران کیستند

واژه ها را برایم معنا کنید

موج هجو بر سرم آوار می شوند

شما کیستید؟

به کمر خود هم شک دارم مبادا پشتم را خالی کند

فرهنگ لغات جدیدی خواهم نوشت

 سه کلمه

کار, پول, خیانت

غروب

 

هر روز دلتنگ تر از دیروز

نظاره می کنم طلوع و غروب خورشید را

شاید غروب دل من بار دگر طلوع یابد

و اگر نیابد

خود را به غروب تن خواهم سپرد ...

 

 

مبعث

 

اقراء باسم ربک الذی خلق ...
بخوان ، بنام پرودگارت که خلق کرد...
فرارسيدن مبعث پيامبر خدا(ص) بر همه رهروانش مبارک باد...

آغاز جدید

 

 

بام خانه آرام اشك ريخت
خانه آرام اشك ريخت
 آرام اشك ريخت
اشك ريخت
ريخت
آسمان ريخت
آسمان اشك ريخت
آسمان آرام اشك ريخت
آسمان خانه آرام اشك ريخت
آسمان بام خانه آرام اشك ريخت 
آسمان اشك ريخت.

 

 

 

 

پشت هر قافيه پياله آبي ريختم
با شروع هر بغض
به خدا سپردمت
 .
اینک
ناجي شعرهاي من
پشت كدام غزل اتراق كرده اي؟

ندای آسمان

 

 

 

 

 

گاهی وقتا از کنار پنجره یه نگاه بهش می نداختم و یواشی یه چیزایی بهش میگفتم و زودی از کنار پنجره می اومدم کنار.

بعضی وقتا چشاش آبی بود، بعضی وقتا پر ستاره. اما اون دفعه فرق داشت، نه آبی بود ونه پر ستاره !!! ابری بود، ابریِ ابری. 

یه لحظه از نگاش یه چیزی رو خوندم انگار میخواست با چشماش  چیزی رو بهم بگه.

اینبار منتظر موندم و نگاهمو ازش ندزدیدم.

احساس آرامش می کردم، آروم شدم آرومِ آروم.

تا حالا قلبمو اینطوری احساس نکرده بودم .

ذهنم ساکت بود صدایی می اومد انگار یکی داشت زمزمه می کرد.

گوش کردم صدای بارون بود اما نه از پشت پنجره.

دل به صداش سپردم: 

"مرا بخوان تا دریابی که چه حد به تو نزدیکم و تو را اجابت می کنم" *

  _{* بخوانید مرا تا اجابت کنم شمارا. سوره غافر، آیه 60}     

 

سرگشتگی

 

 

باید رفت از این سرزمین
خانه ام پیدا نیست
دور است
نمی دانم کدامین طرف بود
بالای آن کوه شاید
شاید زیر اين آب
باید پرسید!
راستی...
می دانی خانه ام کجاست؟

می بینمت ....همیشه....

 

                                                          

 

دوباره شب

دوباره سکوت

و دوباره احساسی غایب در جمع

باز من هستم و

دری نیمه گشوده از خاطرات

و حضوری که به پاکی شبنم صبحگاه است................

یادش بخیر

 

 

از لابلای گلهای قالی که می گذشتم مراقب بودم که زیر پاهایم له

 نشوند ولچک های رنگارنگ ، دردشان نگیرد. اما حالا احساس

میکنم سالهاست که همه قالی ها بی گل وبی رنگ شده اند.

حالا رنگ ها همه از بین رفته اندو تنها یادی رنگ پریده از 

خاطرات رنگی کودکی برایم باقی مانده . روز را با دکمه هایی که 

اسیر انگشتان ماست آغاز میکنیم و باهیجان پابه دنیای پر از نیرنگ

اینترنت میگذاریم.لحظه های بی بازگشتمان را با اشتیاق و پشت

سر هم mail میکنیم و آنقدر مشغول دکمه ها و حرف های آبکی

میشویم که دیگر له شدن گلهای احساسمان را هم نمیبینیم.

حوصله مان به اندازه ای کوچک شده که تنهایی ستاره ها اذیتمان

نمی کند. نمیدانم چرا این روزها دلم هوای خانه قدیمی مادربزرگ راکرده ،

هوای درخت انار روبروی ایوان و گلهای محمدی دور تا دور حیاط که

عطرشان تمام محله را پر میکرد . برای اون کمد زیر سماور که همیشه برای نوه هاش توش یه چیزی پیدا میشد که دلشون شاد شه .دلم برای صدای قل قل سماور

همیشه روشن مادربزرگ تنگ شده است .راستی چرا ما مجبوریم

بزرگ شویم ؟چرادنیای رنگارنگ کودکی را درمسابقه سرعت ماراتن

 میگذرانیم؟چرا وقتی بزرگ میشویم زمین دیگر گل ندارد؟چرا وقتی

می فهمیم مادربزرگها همدم خوبی برای دلتنگی هایمان هستند که

تنها از دریچه قاب عکس نگاهمان میکنند؟از این همه تنهایی دلم

می گیرد. اما نمیدانم گلایه این دلتنگی ها را با کدامین صاحب دلی

در میان بگذارم............

 

عبادت

 

 

 

روزی مردی خواب عجیبی دید. دید که رفته پیش فرشته ها و به کارهای آنها نگاه می کند.
هنگام ورود، دسته بزرگی از فرشتگان را دید که سخت مشغول کارند و تند تند نامه هایی را که توسط پیک ها به زمین می رسند، باز می کنند و آنها را داخل جعبه هایی می گذارند.
مرد از فرشته پرسید: شما دارید چکار می کنید؟
فرشته در حالی که داشت نامه ای را باز می کرد، گفت: اینجا بخش دریافت است و ما دعاها و تقاضاهای مردم از خداوند را تحویل می گیریم.
مرد کمی جلوتر رفت. باز دسته بزرگ دیگری از فرشتگان را دید که کاغذهایی را داخل پاکت می کنند و آنها را توسط پیک هایی به زمین می فرستند.
مرد پرسید: شماها چکار می کنید؟
کی از فرشتگان با عجله گفت: این بخش ارسال است، ما الطاف و رحمتهای خداوند را برای بندگان به زمین می فرستیم.
مرد کمی جلوتر رفت و یک فرشته را دید که بیکار نشسته.
مرد با تعجب از فرشته پرسید: شما اینجا چه می کنید و چرا بیکارید؟
فرشته جواب داد: اینجا بخش تصدیق جواب است. مردمی که دعاهایشان مستجاب شده، باید جواب بفرستند ولی فقط عده بسیار کمی جواب می دهند.
مرد از فرشته پرسید: مردم چگونه می توانند جواب بفرستند؟
فرشته جواب داد: بسیار ساده، فقط کافی است بگویند: خدایا شکر.

 

عظمت

 

در جزیره ای زیبا تمام حواس، زندگی می کردند: شادی، غم، غرور، عشق و...
روزی خبر رسید که به زودی جزیره به زیر آب خواهد رفت. همه ی ساکنین جزیره قایق هایشان را آماده و جزیره را ترک کردند. اما عشق می خواست تا آخرین لحظه بماند، چون او عاشق جزیره بود.
وقتی جزیره به زیر آب فرو می رفت، عشق از ثروت که با قایقی با شکوه جزیره را ترک می کرد کمک خواست و به او گفت:" آیا می توانم با تو همسفر شوم؟"
ثروت گفت:" نه، من مقدار زیادی طلا و نقره داخل قایقم هست و دیگر جایی برای تو وجود ندارد."
پس عشق از غرور که با یک کرجی زیبا راهی مکان امنب بود، کمک خواست.
غرور گفت:" نه، نمی توانم تو را با خود ببرم چون تمام بدنت خیس و کثیف شده و قایق زیبای مرا کثیف خواهی کرد."
غم در نزدیکی عشق بود. پس عشق به او گفت:" اجازه بده، تا من با تو بیایم."
غم با صدای حزن آلود گفت:" آه، عشق، خیلی ناراحتم و احتیاج دارم تا تنها باشم."
عشق این بار سراغ شادی رفت و او را صدا زد.اما او آنقدر غرق شادی و هیجان بود که صدای عشق را نشنید. آب هر لحظه بالا و بالاتر می آمد و عشق دیگر ناامید شده بود که ناگهان صدایی سالخورده گفت:" بیا عشق، من تو را خواهم برد."
عشق آنقدر خوشحال شده بود که حتی فراموش کرد نام پیرمرد را بپرسد و سریع داخل قایق انداخت و جزیره را ترک کرد.وقتی به خشکی رسیدند، پیرمرد به راه خود رفت و عشق تازه متوجه شد کسی که جانش را نجات داده بود، چقدر بر گردنش حق دارد.
عشق نزد علم که مشغول حل مساله ای روی شن های ساحل بود، رفت و از او پرسید:" آن پیرمرد که بود؟"
علم پاسخ داد:" زمان"
عشق با تعجب گفت:" زمان؟! اما چرا او به من کمک کرد؟"
علم لبخندی خردمندانه زد و گفت:" زیرا تنها زمان قادر به درک عظمت عشق است."